Dan is dat best even klote.

Nee, schrik niet. Ze is niet gedumpt via email.

Ik zal het uitleggen.

Lief vaart. Op de Grote Vaart. En met zijn rederij spraken ze af dat hij voor 19 februari thuis zou komen want dat heeft hij hun 2.0 belooft. Zij is jarig.

'We shall try for Antwerp', vertelde de email van de rederij hen. Maar Antwerpse loodsen staken. En Lief vaart eerst nog naar Rotterdam, voor Antwerpen op de agenda staat (zo dichtbij, hoe wrang). De kans dat Lief op tijd thuis komt is dus klein.

Deze flexibele mama drinkt nu in een grote slok haar glas wijn leeg.

En ze denkt vooral níet aan de vermoeidheid van de afgelopen nacht, toen 2.0 haar bed onder spuugde en 3.0 haar voorhoofd en haren met snot beplakte.

Ze denkt ook niet aan haar gecrashte MacBook Pro die zo fijn haar benen verwarmt als ze op de bank zit (zat) te bloggen.

Ze denkt niet aan de supergave (maar nog geen geld opleverende) projecten die staan te springen om aandacht.

Noch aan de echoënde leegte in het postbakje waar de betalende opdrachten uitgeprint horen te liggen.

Deze moeder denkt na over een verjaardag zonder papa.

Daarbij denkt ze het allerminst aan de waslijst met feestvoorbereidingen die ze op het laatste moment in haar eentje gaat doen.

Ze overpeinst of ze haar stuiterende -zondag word ik vier!- dochter vertelt dat ze pas zondag over een week vier wordt. "Want als papa thuis komt, dán ben je jarig," was hun motto de afgelopen maanden, in een vruchteloze poging de eindeloze stroom vragen te stoppen.