banner-driftbui
Status

Driftbuien krijgen; een talent wat mijn peuter tot kunst verheven heeft

driftbuien en peuters. Het liefst in de supermarkt“Het is niet normaal, hoor.”

“En je staat er nog bij te lachen ook! Echt niet normaal.”

“ We hebben de politie gebeld! Ja, we hebben gewoon de politie gebeld voor je.”

[typography font=”verdana” size=”24″ color=”#555555″]”Niet.”[/typography]

 

[typography font=”verdana” size=”24″ color=”#555555″]”Normaal.”[/typography]

Toen liepen ze door. Ik wilde achter ze aan gaan en wat terugzeggen maar dat kon niet omdat ik nog wachtte op mijn krijsende, over de vloer dweilende, dochter. Ik bleef verbijsterd achter.

Ik mompelde tegen de verdwijnende ruggen dat het maar goed was dat het mijn kind was, dan. En niet het hunne.

Ik hád natuurlijk moeten zeggen dat ik nou juist níet zo’n moeder ben die haar kind omkoopt met snoep uit angst voor driftbuien midden het gangpad van ‘s lands bekendste grossier.

Of hen aanbieden dat ze haar voor een nachtje logeren meenamen.

Of gewoon vertellen dat ik écht niet meer onder de indruk ben van de driftbuien van 3.0, simpelweg omdat ze versie 3.0 is. Als 2.0, bij dreigen dat je nu écht doorloopt, zich omdraait, de andere kant uit rent en vlak voor een auto de straat op schiet, houd je je kind voortaan in het oog. Als 1.0 zich met zijn hoofd tot aan blauwe plekken toe bonkt tegen de muur (en ja, voor 1.0 hebben we hulp ingeschakeld) schrik je niet zo snel meer van wat volume en rollen over de tegels.

Die boze mensen hadden gelijk. Ik kon mijn lachen inderdaad niet inhouden bij de genante vertoning. Ik bleef een kleine vijftien meter verderop wachten tot mijn prinses opstond en mee wilde lopen.

Het was de eerste keer dat ik eens de rustig-blijven-wachten-tactiek uitprobeerde. Ik had voor de verandering eens alle tijd en wilde het pedagogisch verantwoord aanpakken. Elk kind heeft recht op wat flinke driftbuien zo af en toe, nietwaar?

De meeste mensen lachten meewarig en met een blik van herkenning en medeleven naar mij. Gelukkig. Een hippe vrouw van in de dertig stapte  met haar telefoon in de hand en nijdig als een spin over 3.0. Kwaad zei ze iets over een idiote vertoning en aanstellerij tegen niemand in het bijzonder. Maar luid genoeg voor mij om te horen.

Een paar opaatjes probeerden mijn dochter aan het lachen te maken. Dat resulteerde in nog meer gegil.

Toen iemand probeerde 3.0 aan de arm op te tillen, greep ik in. Met mijn dochter op schoot, trekkend aan het onderwerp van haar driftbui: een tas die ze twee keer eerder weggegooid had en niet meer mocht vasthouden van mij, zat ik even op een bankje bij te komen van mijn verontwaardiging. Lekker makkelijk, iets roepen en dan snel doorlopen.

De volgende keer pak ik 3.0 gewoon weer onder de arm en been ik zo snel mogelijk die winkel uit. Níet om die stomme mensen. Maar omdat een rustige plek om samen af te koelen beter werkt dan er bij staan en niet toegeven. Tot zo ver mijn misschien toch niet zo verantwoorde poging.

banner-knietjes-riv

Crisis!

Mijn agenda puilt uit. De gehele week is groen gekleurd en verdringt met een grote grijns op de smoel de schattige roze balken die de gezinsafspraken representeren in iCalendar. Blauw van mijn Lief komt er al helemaal niet in voor. Maar dat is logisch. Hij zit nog weken op zee. Van hem krijg ik een email, of ik af en toe wat van me wil laten horen. En hoe het gaat met de kinderen?

knietjes-YrsaHoe gaat het met de kinderen? Ze zijn hartstikke creatief, Lief. Kijk maar.

Dit deed 2.0 toen ik in de woonkamer niet goed genoeg oplette omdat ik zat te werken. Als de gastouder ziek is moet je wat schipperen. Het is duidelijk dat ik dat niet helemaal onder de knie heb (in tegenstelling tot de 2.0).

Terug naar mijn crisis. Ik werk me drie slagen in de rondte.

Gefeliciteerd?

Wacht nog maar even.

Geen van die opdrachten in de groene blokken betaalt zich meteen uit. Ja, nog één factuur moet ik schrijven. Voor een uurtje werk. Tenminste, dat had het moeten zijn maar er ging iets onverklaarbaars mis in Indesign waardoor ik nog vier uur extra bezig was met herstelwerkzaamheden voor hetzelfde bedrag. Ik voel me enorm bezwaard om die factuur te sturen. Omdat ik het niet perfect afleverde. Vandaar dat ‘ie nog in het uitgaande bakje ligt.

Onderzoek

Periodes met weinig opdrachten horen erbij voor een zzp-er. Dat is niet meteen slecht nieuws. Dit is hét moment om een opdrachtgever te benaderen waar ik al heel lang voor wil werken. Of om eens kritisch naar mijn eigen werk te kijken. Waarom word ik nu niet aangenomen? Wat kan ik verbeteren? Hoe kan ik mijn markt vergroten? Welke (leerzame) projecten kan ik juist nu aangaan?

Op mijn vragen, wat kan ik verbeteren en hoe vergroot ik mijn markt, krijg ik goede adviezen tijdens Vroaam, onder andere van Ien van Laanen. Zij is een geweldige illustratrice die veel ongewone materialen (en een flinke dosis humor) gebruikt in haar illustraties.

crisis-schets2Ik vroeg Ien wat ik kon doen om mijn markt te vergroten. Mijn illustraties worden altijd bij de jongste kinderen gezet. Ik probeer voor oudere kinderen te tekenen maar uitgeverijen vinden de illustraties beter voor een jongere doelgroep. Naast oefenen kreeg ik de tip om een paar jaar hoger in te zetten met tekenen. Kinderen vergelijken zich met oudere kinderen (Zo had ik er nog nooit naar gekeken). Ik voer mijn eigen onderzoekje uit bij de school van mijn eigen kroost. Wat vinden kinderen leuke tekeningen? Wat vinden ze te kinderachtig? En dan aan het werk. Veel, heel veel oefenen.

En andere leuke tip was om ‘los’ te gaan in het gebruik van materialen. Als ik dan toch een naaimachine over een tekening heen jaag, “doe het dan goed, wild en sla maar een beetje door. Kijk wat er uit komt”, was het advies. “Niet zo voorzichtig”.

In mijn vorige blog, ‘een liefdesverhaal in zes seconden‘ volgde ik Iens tip voor stop-motion op. Ze zag dat mijn illustraties daar goed voor waren en ze heeft gelijk!

Genoeg te doen, dus. Ondanks die crisis. Ik neem gauw een voorbeeld aan de creatieve uitspattingen van mijn dochter.

Tekenen moet ik! Aan het werk! Want het is leuk, die ruimte om te spelen. Maar het moet niet te lang duren.

crisis-schets1

de knuffel -klein monster

Waarom een zeemansvrouw niet werkt als Lief net thuis is

“Natuurlijk werk je niet als je elkaar tien weken niet gezien hebt. Dan ruk je de kleren van elkanders lijf en je komt tien dagen de slaapkamer niet uit. Geen wonder dat je niets af hebt. “

Dat is dus in de film.

In het echte leven zit een zeemansvrouw, nadat je de enorme tas waar je een lijk in zou kunnen vervoeren, de kamer in gesleept hebt (toegegeven, hij sleept die lijkentas, jij trekt de trolley met wieltjes), naast haar man op de bank met een kop dampende thee.

Je probeert bij te praten terwijl drie kinderen op en om je heen stuiteren. Met de kinderen, die snotzoentjes gevend, gillend en zeurend naast je op diezelfde bank klimmen, geef je elkaar een lange kus.

Hij ruikt nog naar boot.

Lekker.zeemansvrouw -de knuffel -klein monster

Het normale leven begint met bijbehorende ‘eerste weken irritatie’. Het bijpraten, het zoeken naar een ritme. Je plek weer delen met de ander. Accepteren dat het niet meer precies gaat zoals jij bedenkt. Het onvermijdelijke en kribbige “ik heb je gemaild dat 1.0 om half acht naar bed gaat én ik zei dat op de eerste dag dat je thuis was” (in de eerste tien minuten, tussen het spervuur van kindervragen door, echt het beste moment wat je kon uitkiezen).

Je tekent veel minder als Lief thuis is. In theorie ben je veel vrijer. Je maakt makkelijker afspraken en je kunt al het werk aannemen wat uitgevers aanbieden. Er is iemand die het eten voor je kookt, de was doet en wanneer nodig de billen van 3.0 schoonveegt.

Toch weet je geen ideeën voor je blog te verzinnen. Je loop al een dikke week achter met je eigen illustratieve projecten en je denkt aan van alles maar in elk geval niet aan de zaken waar je mee bezig wil zijn.

Als Lief vaart ben je bezig met de kinderen, de klusjes en het werk. Die heerlijke kilometers op de fiets van het naar school brengen en halen, brainstorm je over tekeningen en projecten. Je wijst de kinderen op een overstekende fazant en je verzint het volgende onderwerp voor je blog. Je laadt de boodschappen in het netje aan de buggy en je ziet de oplossing voor een moeilijke illustratie.

Je bent niet bezig met Lief .

Maar die eerste week als hij thuis is… Je maakt een lijst van wat je niet moet vergeten te zeggen en wanneer je dat dan het beste kan zeggen. Je irriteert je aan de glazige blik, die onvermijdelijk en binnen enkele minuten opkomt als je een monoloog over de nieuwe kledingmaten van de kinderen houdt en wat nu in welke kast moet liggen (alsof jij nog zou luisteren bij zo’n verhaal).

Een week na Lief’s thuiskomst zit je in de trein naar Utrecht. Op weg naar een bespreking met een schrijfster en een animator voor een hoog gegrepen, maar als het lukt oh, zo waanzinnig project. Jíj dubt waarom je man in hemelsnaam de kinderen in februari zonder jas buiten laat spelen.

Dan weet je: STOP! Hierdoor werk je niet! Door dat gepieker en het zoeken naar elkanders draai. Laat je man gewoon je man zijn! Ruim je atelier op en jaag er, voor het eerst in tien weken, een stofzuiger doorheen!

Eenmaal thuis geef je Lief een dikke knuffel. Je vertelt enthousiast over de bespreking. En passant vertel je waarom je het gevoel had dat er aan alle kanten aan je getrokken werd maar de enige die trok was jijzelf. Lief snapt er niet veel van maar is allang blij dat jij blij bent.

Als de kinderen zich nu nog gedragen is de kans op stomende tien-weken-elkaar-niet-gezien-seks ook nog iets groter dan nul.

 

engeltjes-kerstkaart

Soms heb je van die dagen dat een illustratie eindeloos duurt.

Work in Progress

engeltjes-kerstkaartDe schets is binnen vijf minuten gezet.

Maar de uitwerking lukt gewoon niet goed.

Bij deze illustratie heeft de jongen een enorm slechte haardag. Wat zeg ik, een slechte haarwéék. Bij de schets kon ik het nog wel negeren en dacht ik dat het in de uitwerking goed te corrigeren zijn.

Sinds gisteren ben ik in Photoshop bezig

Ik probeer hem een beetje een fatsoenlijk kapsel te geven.

Zijn hoofd wilde er gewoon niet aan. Ik heb het nu maar even laten zitten want er moet nog veel aan deze engeltjes gedaan worden. En als dit af is, ben ik er nog niet. Dan moet de binnenkant (en achterkant) van de kaart nog geïllustreerd worden. Want dit wordt een van de twee nieuwe kerstkaarten die binnenkort  bij Klein Monster te krijgen is.

Hopelijk gaan die sneller.

vrijdag 28 oktober 2011