Waarom een zeemansvrouw niet werkt als Lief net thuis is

“Natuurlijk werk je niet als je elkaar tien weken niet gezien hebt. Dan ruk je de kleren van elkanders lijf en je komt tien dagen de slaapkamer niet uit. Geen wonder dat je niets af hebt. “

Dat is dus in de film.

In het echte leven zit een zeemansvrouw, nadat je de enorme tas waar je een lijk in zou kunnen vervoeren, de kamer in gesleept hebt (toegegeven, hij sleept die lijkentas, jij trekt de trolley met wieltjes), naast haar man op de bank met een kop dampende thee.

Je probeert bij te praten terwijl drie kinderen op en om je heen stuiteren. Met de kinderen, die snotzoentjes gevend, gillend en zeurend naast je op diezelfde bank klimmen, geef je elkaar een lange kus.

Hij ruikt nog naar boot.

Lekker.zeemansvrouw -de knuffel -klein monster

Het normale leven begint met bijbehorende ‘eerste weken irritatie’. Het bijpraten, het zoeken naar een ritme. Je plek weer delen met de ander. Accepteren dat het niet meer precies gaat zoals jij bedenkt. Het onvermijdelijke en kribbige “ik heb je gemaild dat 1.0 om half acht naar bed gaat én ik zei dat op de eerste dag dat je thuis was” (in de eerste tien minuten, tussen het spervuur van kindervragen door, echt het beste moment wat je kon uitkiezen).

Je tekent veel minder als Lief thuis is. In theorie ben je veel vrijer. Je maakt makkelijker afspraken en je kunt al het werk aannemen wat uitgevers aanbieden. Er is iemand die het eten voor je kookt, de was doet en wanneer nodig de billen van 3.0 schoonveegt.

Toch weet je geen ideeën voor je blog te verzinnen. Je loop al een dikke week achter met je eigen illustratieve projecten en je denkt aan van alles maar in elk geval niet aan de zaken waar je mee bezig wil zijn.

Als Lief vaart ben je bezig met de kinderen, de klusjes en het werk. Die heerlijke kilometers op de fiets van het naar school brengen en halen, brainstorm je over tekeningen en projecten. Je wijst de kinderen op een overstekende fazant en je verzint het volgende onderwerp voor je blog. Je laadt de boodschappen in het netje aan de buggy en je ziet de oplossing voor een moeilijke illustratie.

Je bent niet bezig met Lief .

Maar die eerste week als hij thuis is… Je maakt een lijst van wat je niet moet vergeten te zeggen en wanneer je dat dan het beste kan zeggen. Je irriteert je aan de glazige blik, die onvermijdelijk en binnen enkele minuten opkomt als je een monoloog over de nieuwe kledingmaten van de kinderen houdt en wat nu in welke kast moet liggen (alsof jij nog zou luisteren bij zo’n verhaal).

Een week na Lief’s thuiskomst zit je in de trein naar Utrecht. Op weg naar een bespreking met een schrijfster en een animator voor een hoog gegrepen, maar als het lukt oh, zo waanzinnig project. Jíj dubt waarom je man in hemelsnaam de kinderen in februari zonder jas buiten laat spelen.

Dan weet je: STOP! Hierdoor werk je niet! Door dat gepieker en het zoeken naar elkanders draai. Laat je man gewoon je man zijn! Ruim je atelier op en jaag er, voor het eerst in tien weken, een stofzuiger doorheen!

Eenmaal thuis geef je Lief een dikke knuffel. Je vertelt enthousiast over de bespreking. En passant vertel je waarom je het gevoel had dat er aan alle kanten aan je getrokken werd maar de enige die trok was jijzelf. Lief snapt er niet veel van maar is allang blij dat jij blij bent.

Als de kinderen zich nu nog gedragen is de kans op stomende tien-weken-elkaar-niet-gezien-seks ook nog iets groter dan nul.

 

4 gedachtes over “Waarom een zeemansvrouw niet werkt als Lief net thuis is

  1. Ik typ in in Google ‘zeemansvrouw’ omdat ik dat ben, kom ik op dit blogje terecht. Niet helemaal herkenbaar want ik heb geen kinderen maar daarom niet minder leuk en toch ook weer wél herkenbaar (met name de irritaties).

    Groet uit de Randstad.
    papillon60.blogspot.nl

  2. Ricardo Bravenboer zegt:

    Mooi blog! Levendig verhaal niet meer piekeren dus ;-) Mijn creativiteit ontstaat meestal juist als ik bezig ben. Dus helemaal niet handig om hem te laten koken, luiers verschonen ed :-P

Reacties zijn gesloten.